Kiedy 16.X.1978 po godzinie 17.00 czasu lokalnego biały dym wyleciał z komina przy Kaplicy Sykstyńskiej a kilka minut pózniej najstarszy Kardynał Dziekan P. Felici oznajmił „Urbi et Orbi” Habemus Papam nic jeszcze nie wskazywało na zapoczątkowanie nowej drogi w Kościele Katolickim. Po przełamaniu ponad 400-letniej hegemoni włoskich głów Koscioła Katolickiego został nim jak to określił „przybyły z dalekiego kraju” Arcybiskup Krakowski Kardynał Karol Wojtyła. Przed Konklave tylko tygodnik „Time” brał pod uwagę wybór Polaka określając szanse jako niewielką. Wybór wzbudził niepokój w całym obozie komunistycznym a szczególnie w P.R.L. Władza tamże nadal kontynuowała podjazdową wojnę z Kościołem Katolickim zapoczątkowaną w połowie lat 60-tych przez W.Gomułke. Członkowie Biura Politycznego P.Z.P.R. zdawali sobie sprawę, że tym razem nie mogą odmówić pielgrzymki jak to zrobili w 1966 Pawłowi VI. Zaledwie kilka miesięcy pózniej odbyła sie triumfalna pielgrzymka do Polski. Choć telewizja państwowa kierowana przez M.Szczepańskiego miała nakaz pokazywania witających Ojca Świętego tylko w otoczeniu przedstawicieli kleru no i ewentualnie kombatantów (jako epigonów zamierającej epoki) nie dało się wyrzucić z kadru wielopokoleniowych tłumów z olbrzymią iloscią ludzi młodych. Już pierwszego dnia pielgrzymki 2 czerwca 1979 padły znamienne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi” To przesłanie miało zaowocować nie tylko w sferze etyczno-moralnej. Pozornie brzmiało to jak wezwanie religijne lecz Naród Polski zrozumiał je wielopłaszczyznowo. Kilkanaście miesiecy pózniej, gdy rozpoczął się strajk w Stoczni Gdańskiej wizerunki papieskie otaczały płot stoczni, gdzie oprawiono po raz pierwszy Mszę Świętą i gdzie porozumienie wierzącego ludu z ateistyczna władzą też było podpisane tak zwanym długopisem papieskim.
mgr Krzysztof Sójka